Siostry Serafitki w Krakowie założenie domu przy ul. Grzegórzeckiej 40.Wspólnota Sióstr Serafitek została powołana do spełniani konkretnych zadań, aby poddać się „całkowicie Bogu, który nas powołał i posłał do najbardziej potrzebujących: ubogich, starców, ułomnych i dzieci”. W tym duchu miłości i oddania z Opatrzności Bożej do Krakowa Siostry przybyły w 1906 roku.” Pierwsza ochronka dla dzieci powstała przy ul. Kościuszki na Zwierzyńcu, następnie na Dębnikach przy ul. Konfederackiej 18. Kolejną ochronką była ochronka przy ul. Grzegórzeckiej 40. Powstała ona dzięki staraniom i niezwykłej ofiarności ks. Józefa Rychlaka, proboszcza parafii Świętego Mikołaja, w roku 1914. Wówczas była to dzielnica uboga, robotnicza, a dzieci bez nadzoru rodziców.

Budowę domu nadzorował sam Ksiądz Proboszcz. Dzięki Jego hojności, oraz wsparciu ze strony Gminy Miasta Kraków, Wydziału Rady Powiatowej , oraz ofiarności m.in.: Delegata Federowicza, hr. Antoniowa Płocka z Olszyn, Karoliny Frybert, p. Teofil Antos z Piasków i innych którym ratowanie opuszczonych dzieci gorąco leżało na sercu. Koszt budowy wynosił 45000 koron”. Poświęcenia i otwarcia ochronki dokonała w dniu 25 marca 1914 roku ksiądz biskup Anatol Nowak, sufragan krakowski, przy licznym udziale poważnych osobistości miasta Krakowa i miejscowych obywateli. Mieszkańcy Grzegórzek z wielką radością przyjęli fakt powstania tak pożytecznej placówki i chętnie posyłali swoje dzieci do ochronki. Zgromadzenie przysłało do prowadzenia ochronki, zwanej ochronką Świętej Rodziny cztery siostry. Pierwszą Przełożoną domu była „mianowana na posiedzeniu rady generalnej dnia 15 marca 1914 roku Siostra Gabriela Kowalska”. Od 1950 roku ochronka jako Przedszkole nr 7 „Caritas” korzystała z pomocy organizacji „ Caritas”.Oprócz ochronki prowadziły siostry pracownie krawiecką dla dziewcząt.
Siostry mieszkały tym samym budynku co ochronka. Rodzinę zakonną tworzyło pięć Sióstr, a do ochronki uczęszczało 106 dzieci. Po drugiej wojnie światowej zapisanych do ochronki było blisko 50 dzieci. W budynku ochronki znajdował się klasztor sióstr, kaplica, która służyła w niedzielę również miejscowej ludności. Pewną ilość biednych wspomagał klasztor przy furcie. Dzieci w ochronce dostawały dożywienie, zwykle 20 osób, w zimie nawet 75 osób.
Ludność Grzegórzecka z sympatią odnosiła się do Sióstr, ceniła ich pracę
i poświęcenie dla dzieci. Dlatego decyzja władz państwowych z dnia 2 listopada 1961 roku o przekazaniu Przedszkola od stycznia 1962 roku władzom szkolnym odbiła się przykrym echem w całych Grzegórzkach. Usilne starania przed upaństwowieniem przedszkola nie odniosły skutku. Siostry straciły pracę i zostały przymusowo wysiedlone w lipcu 1962 roku. W ten sposób dom zakonny uległ przymusowej likwidacji, a przedszkole prowadziły dalej w budynku kościelnym osoby świeckie.
Dnia 5 lipca 1990 roku, na mocy decyzji władz państwowych o zwrocie własności, budynek przedszkolny została siostrom zwrócony. Stan techniczny budynku był nie do opisania i wymagał natychmiastowego remontu kapitalnego.
Część remontów udało się wykonać już podczas wakacji i 1 września 1990 roku dzieci mogły rozpocząć rok szkolny z nowym personelem. Remonty domu trwają nadal. Obecnie przedszkole jest dwuoddziałowe. Na parterze znajdują się dwie sale zabaw dla dzieci, wspólna jadalnia, kuchnia z całym zapleczem, kancelaria, łazienki. Piętro zajmują siostry. Jedynie znajdująca się tam kaplica służy zarówno siostrom jak i dzieciom. Personel przedszkola liczy 10 osób: sześć sióstr i cztery osoby świeckie. Do przedszkola uczęszcza 50 dzieci.